Vandaag gebeurde het me voor het eerst. Ik was er zo door geschokt dat ik de hele weg terug met een waas voor mijn ogen heb gereden. Het is een wonder dat ik heelhuids thuis ben gekomen. Halverwege had ik bijna een motorrijder op mijn motorkap.
En nu nog, terwijl ik dit schrijf, trillen mijn handen, terwijl er al uren zijn verstreken.
Ik heb altijd geweten dat deze dag zou komen, maar dat het nu al zou zijn, daar had ik niet op gerekend. En ik weet wat het betekent. Ik heb het bij anderen zien gebeuren. Het gaat razendsnel van kwaad tot erger…
Ik voelde het niet aankomen. Ik was gewoon gaan zitten tussen het publiek, allemaal vakgenoten. Leuk.
Ik wachtte nieuwsgierig af. Ik had het glas jus d’orange, dat ik niet had durven afslaan omdat de serveerster keek of ze elk moment kon bezwijken onder het gewicht van het dienblad, tamelijk snel leeggedronken. Ik wilde mijn handen vrij hebben om op foursquare in te checken en te tweeten.
De spreker nam zijn plaats in achter de microfoon en stelde zichzelf voor als Bladibla Blabla, directeur van bureau Zusenzo. Ik was onder de indruk. Hij zag eruit alsof hij de dertig nog niet was gepasseerd, en dan al directeur van zo’n groot bedrijf, dan was het vast een whizzkid, die ging ons versteld doen staan van zijn kennis en knowhow, dat beloofde wat! Ik pakte behalve mijn iPhone ook maar mijn notitieboekje en een pen uit mijn tas en ging er goed voor zitten.
Het viel nogal tegen. Zijn presentatie raakte eigenlijk kant nog wal, hij trapte met veel lawaai open deuren in, sprak zichzelf daarbij een paar keer pijnlijk tegen, kon de vragen uit het publiek nauwelijks pareren. Maar het ergst was zijn time management: de presentatie liep enorm uit. En ik moest eigenlijk de hele tijd al verschrikkelijk nodig plassen. Dat glas jus had ik me ook laten opdringen, dacht ik nog chagrijnig. Ik raakte geïrriteerd.
En toen gebeurde het. Het was op het moment dat de spreker zonder blikken of blozen vertelde dat  hij op zijn blogs weliswaar nauwelijks reacties kreeg, maar dat ze stuk voor stuk wel meer dan 7.000 keer gelezen waren.
Toen knapte er iets in mij, er ging ergens een sluis open en ik voelde het stromen: door mijn hoofd naar mijn mondholte, waar ik het ternauwernood binnen wist te houden  door mijn lippen verbeten op elkaar te klemmen tot mijn mond een dunne, witte streep was. Het was de verschrikkelijke, beschamende gedachte: ‘moet je die snotaap horen opscheppen! Staat mij een beetje de les te lezen over een vak dat ik al uitoefende terwijl hij nog aan zijn Cito zwoegde! Hij weet van toeten noch blazen!’
En ook al sprak ik het niet hardop uit,  het kwaad is toch geschied. Ik weet wat er in gang is gezet. Morgen als ik wakker word zal mijn haar grijs zijn, zal ik pijnlijke gewrichten hebben en harde winden laten onderweg naar de badkamer. Ik zal klagen over de jeugd van tegenwoordig.
Ja, vandaag ben ik de grens overgegaan. Ik behoor voortaan tot de oude garde.

Waar sta jij?