Mijn opa had een hobby. Hij maakte filmpjes. Hij was begin jaren zeventig de trotse bezitter van een camera waarmee hij 8mm-filmpjes kon maken. Van elk uitstapje dat hij ooit met mijn oma maakte, maakte hij meterslange films, die opgerold in zo’n mooi glimmend blik lagen te wachten tot er visite kwam. Dan werd de projector geïnstalleerd, het scherm uit zijn metalen koker gerold, en werd het bezoek urenlang getrakteerd op stomme – dat wil uiteraard zeggen: geluidloze – films waarop mijn oma tegen abrupt wisselende achtergronden schokkerig zwaaide naar de kijker. Er waren filmpjes van mijn oma in de bergen, van mijn oma bij een waterval, en van mijn oma in de eindeloze pampa’s. Een tweede hoofdrol was weggelegd voor de auto van mijn opa, een crèmekleurige peugeot 204 met een chromen randje onder de portiergrepen. Die stond er ook vrijwel altijd op. Een héél enkele keer kwam mijn opa zelf in beeld. Dat waren de zeldzame momenten waarop hij de camera uit handen gaf aan mijn oma. Hij stond dan de eerste paar seconden quasi nonchalant te poseren, meestal bij zijn auto, met een mooi landschap op de achtergrond. Maar al snel liet hij zijn pose varen en begon hij druk regieaanwijzingen te gebaren, waarna het beeld scheef werd, ging schokken en vervolgens weer oversprong naar een beeld van mijn oma.
Die filmavonden bij mijn opa thuis waren een waar genoegen. Voor mijn opa althans.
Zolang de projector ratelde waande hij zich – als live voice-over – het middelpunt van de aandacht. En aangezien het licht tijdens de filmvertoning uit bleef, liet het bezoek hem in die waan. Mijn moeder vertelde me eens vol plaatsvervangende schaamte hoe tijdens een familieavond de gasten er één voor één in het donker tussenuit waren geknepen tot alleen zij overbleef om beleefdheidshalve de film af te zien.
Als mijn opa bij ons op bezoek kwam, nam hij niet altijd zijn filmprojector mee, want dat was een hoop gedoe. Maar geen nood: hij had ook een handzame diaprojector. Het scherm liet hij thuis, want wij hadden witte muren.
Deze jeugdherinneringen komen steeds boven als ik lees over het ‘exhibitionismex’ van de ‘facebook-generatie’
Als ik naar mijn facebook-pagina kijk, kan ik constateren dat de appel niet ver van de boom valt. Ook ik heb de onbedwingbare drang om al het moois in mijn leven (en dat is veul!) vast te leggen en te delen. ‘Kijk toch eens wat een prachtige kinderen ik heb gemaakt, wat een heerlijk huis ik heb gebouwd, wat een mooie vakantiebestemming ik heb gevonden!’ Ik geef het toe. Maar het fijne aan deze tijd is dat ik mensen niet hoef te gijzelen. Het staat mijn virtuele gasten vrij om ernaar te kijken of niet, en ik kan ongegeneerd beelden blijven publiceren, me koesterend in de aanname dat velen met me meegenieten.
Mijn opa zou facebook fantastisch hebben gevonden.
Hoe exhibitionistisch ben jij?
De échte vraag is natuurlijk: Is de “facebook-generatie” nu echt exhibitionistischer dan generaties hiervoor? of alleen maar op een ander podium?
Met wat ik doe: behoorlijk. Over mijn ziekte en transplantatie ben ik ook heel open (deels ook in de hoop dat het hier of daar toch iemand over de streep trekt om eindelijk eens wat met donorregistratie te doen – waarbij het me overigens niet uitmaakt of iemand wel of niet donor wil zijn: het bekend zijn van iemands eigen keuze vind ik het belangrijkste). Maar over mijzelf en hoe ik mij op een bepaald moment voel laat ik minder los en foto’s waar ik zelf op sta zijn er nauwelijks en verschijnen al helemaal niet op mijn log (tenzij ik onherkenbaar ben). Ter verontschuldiging wil ik aanvoeren dat ik ook geen foto’s van andere mensen plaats waarop ze herkenbaar zijn of alleen nadat ze zelf daarmee ingestemd hebben.
@Frans: wat bedoel je met ”ter verontschuldiging”? verontschuldig je je voor het feit dat je geen foto’s van jezelf online plaatst? Over die keuze ben je toch niemand verantwoording schuldig? Ik ken meer mensen die niet herkenbaar op internet willen, en ik word gefascineerd door de vraag: waarom eigenlijk niet? zou je daar iets over willen zeggen? (niet ter verantwoording, maar ter gedachtenwisseling!
)
Exe9n simpele reden: ik heb er totaal geen behoefte aan om, meestal ook nog op plaatsen of momenten dat het mij niet uit komt, herkent te worden door wild vreemden die mijn foto ooit ergens tegen kwamen. Nu zal die kans gezien de bezoekers aantallen van mijn weblog misschien niet overdreven groot zijn, maar ik zie er toch maar van af. Zoals ik ook ooit niet met vrienden aan een tv-quiz mee wenste te doen: ik hoef niet met mijn hoofd op tv (bovendien vond ik het een nogal stupide quiz maar dat heb ik er niet bijgezegd), mijn “fifteen minutes of fame” haal ik als het dan toch moet liever schriftelijk.
@Frans: aha. mag ik zo impertinent zijn nog even door te vragen? Wat staat je tegen aan het idee dat iemand je op straat zou herkennen van een foto die je zelf online hebt geplaatst? Gaat het erom dat je niet IRL wilt worden aangesproken op de inhoud van je blog? Kun je aangeven waarom herkend worden van je blog je vervelender lijkt dan herkend worden van bijvoorbeeld een verjaardagsfeestje waar je bent geweest? (ben ik te nieuwsgierig?)
Nee, met niet aangesproken willen worden op de inhoud van mijn blog heeft het niets te maken, meer misschien met een vorm van bescheidenheid: waarom zou ik meer op willen vallen dan iemand anders die misschien in stilte net zoveel of meer presteert als ik?
Van mensen die je op b.v. een verjaardagsfeestje hebt ontmoet gaat minder een “bekend persoon” effect uit: die spreken je aan met b.v. de vraag “was jij niet op de verjaardag van X?” en niet met “jij bent toch ….. van ….”
Van mij staan maar een paar fotoos op het internet, waarop ik een beetje te zien ben. Ik hou daar niet van en koester mijn anoniemiteit, die ik voor een deel als vrijheid ervaar.
Probleem daarbij is dat mensen mij goed onthouden. Niet alleen door mijn aparte achternaam, maar ook qua gezicht e.d. Dat maakt ik nog een vakantie terug mee, toen in Innsbruck midden op een druk plein een Duitser op me af kwam omdat hij me herkende. Ik was zijn gezicht compleet vergeten. Pas na de vakantie drong het tot me door dat ik die man met zijn vrouw 600 fietskilometers eerder eventjes gesproken heb bij een koffie-konditorei. Daar moet ik wel een flinke indruk achtergelaten hebben, dat hij me zo tussen die 1000 mensen op dat plein herkende.
Van mijn familie en kennissen is weinig op het web te vinden. Ze houden er allemaal niet zo van om midden in de belangstelling te staan. Zal wel door hun grotendeels gereformeerde opvoeding komen.
Daarentegen staan er van mij wel een paar duizend foto’s (zonder mensen) op het internet. Bij die foto’s staat niet m’n naam, dus wordt ik er ook niet beroemd mee.
Ik weet nog wel dat naast de 8mm-film de dia’s een nog grotere ramp waren. Ook daarvoor moest het licht uit en de zooi opgesteld. Maar die dia’s gingen langzamer voorbij. Moeiteloos durfden onverlaten 50 dia’s van dezelfde berg zien en wauwelden dat ze er aan de voet hadden gewandeld. Een reden om die mensen niet meer te bezoeken.
Exhibitionisme is me vreemd. Dat denk ik althans. Ik heb wel verschillende blogs met vooral heel veel foto’s. Maar dat zijn foto’s van vooral heel veel bloemetjes en bijtjes. Die vinden het niet erg dat ik hun foto’s op het www slinger.
Ik ben voorzichtig begonnen hier en daar een fotootje van mezelf bij mijn blogs te plaatsen omdat ik merk dat ik het zelf prettig vind als ik een gezicht ken bij een blog, vooral als dat een geschreven blog is, ik ben nu eenmaal visueel ingesteld. Maar ik ben daar wel wat huiverig voor, waarom weet ik eigenlijk niet.
Mijn vader maakte ook dubbel 8 filmpjes (dat was de voorloper van de super
vanaf 1957. Dat weet ik zo precies omdat mijn broertje toen een jaar oud was en wij aan het eind van dat jaar emigreerden en van die zeereis nog een lange film in mijn kast ligt. Het is erg leuk om dat weer te zien(inmiddels heb ik geen projector meer, en zou ik ze eerst moeten laten digitaliseren.) Behalve waar ik mezelf tegenkom. Dat voelt bevreemdend.
Ik heb verder geen behoefte om foto’s van mezelf en mijn kinderen op Facebook etc. te zetten. Ze zijn allemaal geweldig knap enzo, dat moet men maar van mij aannemen!!
@Margo Ok. Dus een openbaar blog over je diepste zielenroerselen is alleen exhibitionistisch als je er foto’s van jezelf bij plaatst…?
)
@XI: inderdaad, ik kan me ook nog herinneren hoe je er een jaar of 8 geleden uit zag!
)
)
Maar, lieve mensen, waar ik het eigenlijk graag over wil hebben dmv dit log is: is de ‘ facebookgeneratie’ nu werkelijk ‘exhibitionistischer’ dan voorgaande generaties, of alleen maar exhibitionistisch op een ander (groter) podium? Ik heb zo vreselijk zin om het hier met jullie over te hebben… pleaeaeaeaeaese?
Mijn diepste zieleroerselen, nee, dat vind ik niet exhibitionistisch. Ik ben daar vrij open in en wie het lezen wil mag het lezen. En wie het niet boeit bladert door. Diepste zieleroerselen zijn het overigens niet hoor! Ik mijmer wat, meer is het niet.
Overigens vind ik de foto’s die jij plaatst op Facebook ook niet exhibitionistisch (wat een rotwoord om te typen!). Ik sta niet graag in het centrum van de belangstelling, ik plaats niet graag foto’s van mij of de mijnen op het weblog, niet omdat ik dat exhi… vind, maar omdat ik de noodzaak er niet zo van inzie.
Ik vind de jeugd van tegenwoordig (oma vertelt ….) wel exhibitionistischer dan dan voorgaande generaties, ja absoluut. Het is niet zozeer dat ze foto’s plaatsen van zichzelf maar vooral ook de manier waarop. Uitdagend, met ‘duckface’, of half of totaal bezopen. Ze hebben het podium ter beschikking, dat hadden wij niet toen we die leeftijd hadden. Wat was er eerst? Weer het kip/ei verhaal denk ik.
De jeugd is niet alleen exhibitionistischer, er is veel meer aan de hand. Daar ga ik over nadenken. Tot later!
Xi nu pas dat je een faceb*kvraag stelt. Daar kan ik niet veel mee. Dat domein is bij mij de laatste 3 maanden in de ban. geldt ook voor het andere domein wat die club gebruikt. Ik kan daar dus niet meer naartoe surfen. Wordt niet getoond en wil ik graag zo houden. Voor die tijd heb ik een half jaar zo’n account gehad, maar deed er niets mee. Werd wel gallisch van hun mailgedram tot vriendjesmaken.
Naar mijn indruk is die site niet zoveel anders als hyves. Of jonge mensen zich daar nu meer of minder uiten kan zo zijn, maar het was me niet opgevallen.
Het internet als geheel (dus ook Youtube) geeft de mogelijkheid om je meer te uiten. Laatst logde Giva hierover. Zelf denk ik dat vroeger ook zulke dingen gebeurde, maar dan ten overstaan van een stel vriendinnen op een slaapkamertje. Ik denk dat dat veel moeilijker was. Dwz voor een camera iets doen is veel eenvoudiger dan voor een zaal met mensen.
@Xi Eerlijk is eerlijk:ik heb de facebook-vraag later toegevoegd, omdat ik merkte dat de discussie niet vanzelf die kant op ging ;o) Onder de ‘facebook-generatie” wordt volgens mij meer verstaan dan alleen dat domein. Het gaat erom dat sommige mensen zich storen aan het feit dat mensen op social media zo veel ‘triviale’ zaken menen te moeten delen en zo veel van zichzelf laten zien, niet eens in seksuele zin, maar gewoon: “kijk mij eens op vakantie zijn, kijk mij eens interessant doen, kijk mij eens een fantastisch leven hebben.” Sommige mensen storen zich daaraan en schrijven erover en noemen dit gedrag doorgeslagen exhibitionisme van de ‘facebook-generatie’
)
Ik vind dat curieus. Ten eerste omdat social media-gebruikers helemaal niet tot xe9xe9n generatie behoren. Mijn moeder is 61 en zit op facebook (ze deelt via facebook foto’s en filmpjes met haar familie in Argentinie), ik ben 40 en ik zit erop, en mijn buurjongen van 17 zit er ook op. Ten tweede omdat de behoefte om aan anderen te tonen dat je wat leuks van je leven weet te maken volgens mij heel menselijk is en van alle tijden (zij het niet voor elk individu even sterk), vandaar het verhaal over mijn opa. En ook omdat ik me toch blijf afvragen: wat is er verkeerd aan? Hoe komt het dat dit gedrag bij sommige mensen zo veel irritatie oproept? Dat is eigenlijk wat ik met mijn logje bedoelde, maar ik heb het geloof ik niet echt weten over te brengen
@Polderzilver: Ik wist ook niet dat er mensen waren die zich daar aan stoorden. Je hoeft er toch niet te kijken? Zal wel iets van afgunst zijn.
Ik stoorde me bij facebook destijds aan andere dingen, maar dat had niets met de gebruikers vandoen.
@XI: ik zal straks kijken of ik wat van de columns kan terugvinden die ik hier en daar heb gelezen. Nu snel over naar Egypte, waar geschiedenis wordt geschreven
Ik voel me anders wel verplicht om op jouw logjes te reageren hoor. Wat dat betreft ben je geen haar beter als je opa.
Maaruh, ik schrijf soms heel open, maar ik heb er een hekel aan als ik door niet-webloggers in het echt wordt aangesproken op een logje. Want als ik het schrijf, denk ik er niet zo over na over wie het allemaal leest.
Ja, ik schijn erg op hem te lijken ;o) Maar je moet me toch eens vertellen hoe IK het voor elkaar krijg dat jij je verplicht voelt om op mijn logjes tre reageren…
)
En inderdaad: Je hebt bloggers en niet-bloggers, en hullie moeten zich gewoon nergens mee bemoeien. Simpel!
Ik verbaas me over de hoeveelheid foto’s die mensen van zichzelf xe9n kinderen xe9n vrienden op Hyves, facebook zetten. Ik verbaas me over het nep-leven wat sommigen opbouwen. Ik zie mensen met 100-den vrienden waarvan ik weet dat ze er maar een paar hebben.
Ik soort van haat die leeghoofdige meiden die met 100x dezelfde smile op de foto staan en denken dat wij het leuk vinden om die te zien.
Waren wij minder exhibitionistisch? Wij hadden de mogelijkheid niet, hadden we het anders wel gedaan?
Ik merk zelf dat ik veel wil vastleggen. Verhalen, foto’s, filmpjes. Soms vraag ik me wel eens af waarom. Gewoon vastleggen denk ik, mooie momenten niet kwijtraken. Maar die foto’s hoeven niet naar iedereen. Kijk, jouw moeder deelt ook foto’s, maar daar zeg je het zelf al.. familie en vrienden. Maar jouw moeder heeft vast niet de behoefte om 480 vrienden haar mooie smile te laten zien.
Loggen doe ik anoniem, voor zover dat nog zo is. Er zijn groepen mensen die niet hoeven weten wat ik prive doe, vooral niet collega’s. Oke, voor Polderzilver even niet anoniem maar stuur ik je naar mijn dozen-log, wat ik dan weer niet anoniem deed. En waarom wilde ik toen mijn verhaal vertellen en delen? God mag het weten. http://www.zijooksanaslank.web-log.nl/
Was dat trouwens in Argentinie, met die diaprojector? Het doet zo Hollands aan?
Erover nagedacht en ik zie mijn gedachten verwoord in de eerste drie alinea’s de reactie van zijookweer. Verbazing, dat is het ja.
@Zij, @Margo Precies: dat geluid bedoel ik. De irritatie, de ‘haat’. Waar komt dat vandaan? Als ik terugdenk aan mijn eigen puberteit (+/-1984-1988) dan weet ik met absolute ZEKERHEID dat mijn vriendinnen en ik net zo waren, alleen hadden we destijds de middelen niet om het zo zichtbaar te maken. Destijds was het nze ontluikende seksualiteit die ons de hele dag naar aandacht deed snakken, en onszelf (binnen de grenzen van wat in de jaren ’80 acceptabel was, a la Madonna, zeg maar) aan de wereld te tonen. Ik kijk daar inmiddels met vertedering en mededogen op terug. Wat waren we onuitstaanbaar, wat moeten velen ons dom en oppervlakkig hebben gevonden! Maar het was een natuurlijk proces en we deden niemand kwaad. En het is vanzelf overgewaaid.
Een ander punt is die andere vorm van exhibitionisme. Ik gebruik facebook dus wel. Ik heb geen honderden vrienden, want ik accepteer aleen mensen die ik ken (het zij IRL, het zij door veelvuldig contact via social media) Daarin etaleer ik mijn leven inderdaad zo voordelig mogelijk: ik plaats geen foto’s van de bergen strijkgoed die stof liggen te vergaren in de logeerkamer, ik plaats geen filmpjes van mijn kinderen als ze elkaar allerlei lelijks toeschreeuwen. Ik plaats foto’s en filmpjes van alles wat me vervult met vreugde en trots. Een dagje naar walibi met mijn uitgelaten kinderen, een gezellig etentje, een dag in de tuin… Net als mijn opa destijds in de jaren ’70 onsg graag wilde laten zien hoe blij en trots hij was met zijn camera, zijn auto waar hij zuinig op was, de reizen die hij met mijn oma maakte… Dat is irritant als het aan je wordt opgedrongen, maar op zichzelf is de behoefteom te delen wat je blij maakt toch niet fout? Of vinden jullie van wel?
Bloggen is toch niet anders? Je schrijft een blog toch ook niet puur voor jezelf?
Hoe denken jullie daarover?
@Mack: wat doet er precies hollands aan? De bergen, watervallen en Pampa’s? of het feit dat we electriciteit hadden en ons niet op ezeltjes vervplaatsten? ;o) Het was in Argentinie.
@zij ik heb je andere blog ook gelezen. Respect!
0
Ja, dat er geld voor dat soort dingen was. En watervallen hebben we hier ook op de Veluwe. En bergen…hij kon toch in Luxemburg op vakantie zijn geweest? Nee, kennelijk heb ik een heel verkeerd beeld van het rijke westen.
Hahaha, wij hebben bij mijn ouders nog steeds van deze avonden. Heerlijk, wij zijn nog even theatraal exhibitionistisch en weet je, zelf inclusief de 204, later twee keer een 304 en een 303. Zou de auto bepalend zijn voor het gedrag?????
@Mack: Ik denk eerder dat je een verkeerd beeld hebt van het arme zuiden ;.o) Natuurlijk zijn er in Argentinixeb veel meer arme mensen dan in west-europa, en zijn zij bovendien ook veel armer. Maar je hebt ook in Argentinixeb een hele grote middenklasse in verschillende gradaties van relatieve rijkdom. Buenos Aires is een hele mondaine stad. In de eerste helft van de 20ste eeuw behoorde Argentinixeb zelfs tot de rijkste landen ter wereld (we hebben o.a. veel aan jullie wereldoorlogen verdiend, vrees ik). Daarna is het bergafwaarts gegaan, maar de rijke middenklasse is gebleven. Als is het in veel gevallen veel vergane glorie…
Wat mij betreft kan-ie weer hoor!
Nu moet je eens goed luisteren, jij Mariana Polderzilver, ik link je niet voor niks, dus jij plaatst gewoon weer een logje, zo niet, kom ik je even een bats geven.
Nog iets voor Sanoma, iedere keer je hele hebben en houden moeten invullen bij een reactie is ook niet reageerbevordelijk! En dat de reactie dan niet geplaatst lijkt te zijn omdat de spam filter ‘m tegenhoudt ook niet.
Maarre … wat ik zeggen wou: Ja Mack, doe dat!
Zeg Zilver, polder je nog wel eens wat? Het schijnt weer te kunnen. Of ben je het nu net afgeleerd?