x91Een taille.x92
De Petemoei kijkt me opgetogen aan, en haalt haar toverstokje uit haar mouw x91Een atelier?!x92 roept ze opgetogen. x91Wat een goed idee! Ga je schilderen, kind? Of boetseren? Geweldig!x92 Ze heft haar stokje al hoog in de lucht, klaar om het misverstane verzoek voor me te toveren.
Ik leg mijn hand op haar arm. Ze kijkt me vragend aan en laat het toverstokje zakken.
x91Een taille,x92 herhaal ik. En als ik haar niet-begrijpende blik zie licht ik toe: x91Een echte wespentaille, zox92n duidelijk zichtbare versmalling halverwege tussen de heupen en de schouders. Net als bijx85 Assepoester, weet u wel?x92
Ze kijkt me eerst verbijsterd aan en laat dan moedeloos haar schouders hangen.
x91Geen atelier?x92 probeert ze nog. x91Geen Prins? Of een kasteel? of een schatkamer vol goud en edelstenen?x92 Ze kijkt me hoopvol aan, alsof ze verwacht dat ze me hiermee op betere ideexebn heeft gebracht.
Ik kijk schuldbewust terug. Ik doe haar met mijn wens geen plezier, merk ik. Ze had duidelijk liever iets anders voor me getoverd.
De lieve, oude, zachte, mollige, blozende petemoei krijgt nu toch een beetje een pinnige blik in haar ogen, zie ik.
x91Een txe1ille?x92 zegt ze, en het klinkt toch echt een beetje misprijzend. x91Is dxe1t nou je vurigste wens?x92
Nu begin ik zelf toch een ietsiepietsie gexefrriteerd te raken. Hoort een Petemoei wel een waardeoordeel te hebben over mijn wens?
Ik tel tot tien en zeg met herwonnen zelfbeheersing: x91Natuurlijk niet, Petemoei, maar mijn andere wensen heb ik zelf al vervuld. Ik hxe9b al een prins x96 of nou jax85 soort van x96 en ik heb werk en dus goud x96 ehx85inkomen, –  bloedjes van kinderen, vrienden, familie, een goed dak boven mijn hoofdx85x92
Te laat realiseer ik me dat ik helemaal verkeerd bezig ben. Hoe meer ik zeg, hoe killer haar blik wordt. Mijn uitingen van zelfredzaamheid zijn tegen haar zere been.
Snel probeer ik mijn fout te herstellen: x91Maar die taille, dat lukt me dus xe9cht niet meer, Petemoei!x92 roep ik, en ik probeer zo hulpeloos mogelijk te klinken. x91Na de derde zwangerschap is hij voorgoed verdwenen. Ik heb uw hulp heel hard nodig. Wilt u mij alstublieft een taille schenken?x92
Verbeeld ik het me, of zie ik daar een ondeugend vonkje in haar ogen oplichten?
x91Maar natuurlijk, kindx92 zegt ze zoet. x91Ik laat je wens graag in vervulling gaan!x92
Ze heft opnieuw haar toverstokje en voor ik iets kan zeggen zwaait ze ermee in het rond.
x91Biebele-babele-boe!x92 roept ze, en een verblindend licht vult de keuken. Uit het niets verschijnen kettingen en sloten die zich uit zichzelf rond de koelkast en de voorraadkasten slingeren. Alles zit muurvast op slot! De Petemoei lacht vriendelijk naar me en kijkt dan geschrokken naar mijn eenvoudige katoenen zomerjurkje.
x91O, kind! Maar zxf3 kun je niet naar het bal!x92 roept ze uit. Ze heft opnieuw haar toverstokje en richt hem deze keer op mij. Ik deins terug, maar de werveling van goudkleurig licht met sterretjes omhult mij al. Ik knipper met mijn ogen en kijk naar mezelf in het spiegelende keukenraam.
Helaas, nog steeds geen wespentaille, maar het zomerjurkje dat ik aanhad is verdwenen. In plaats daarvan heb ik nu een sportbroek aan en een sportshirt, waaronder ik ook nog zox92n seksloze sportbeha vermoed, aan mijn platgedrukte buste te zien.
x91Eens zienx85x92  zegt ze, met een steelse blik naar mijn sandaaltjes. Dan wijst ze met haar toverstokje naar twee uien die op het aanrecht liggen. x91Biebele-babbele-boe!x92 roept ze, en de uien rollen al transformerend over de keukenvloer, waar ze zich ontpoppen tot twee knoeperds van hardloopschoenen. Mijn sandaaltjes gaan in rook op en terwijl ik stamel dat dit nietx85 dat dit niet is wat ikx85 omklemmen de sportschoenen mijn voeten alsof ze ze nooit meer los zullen laten. x91Petemoeix85x92 begin ik met bibberstem, maar daar verdwijnt ze al in een wolk van wervelende sterretjes. Nog even echoot haar schaterlach door de keuken en dan is ze spoorloos verdwenen.
Enfin, als jullie me zoeken: ik zit in de sportschool.

Wat is jouw vurigste wens deze zomer?

Mijn moeder was overleden. Haar kist stond in de woonkamer, er liepen mensen geruisloos omheen. Echt geruisloos. Het was alsof ik naar een film keek met het geluid uit. Op een gegeven moment maakte een stel vreemden aanstalten om de kist mee te nemen. Ik wilde dat voorkomen, dus verzon ik een list. Ik loog tegen de mannen die de kist wilden meenemen, zei dat het mijn moeders laatste wens was geweest om in de kofferbak van mijn auto naar haar laatste rustplaats vervoerd te worden. Ze geloofden me en dropen af. Iedereen vertrok. Ik verplaatste moeiteloos de kist naar de trapkast en deed van binnenuit de deur op slot. Ik maakte de kist open. Er zat een soort dubbele bodem in: mijn moeder lag onderin, en daarboven was een nieuwe bodem gemaakt, met luchtgaatjes. Daar kon ik dan op liggen, en dan kon ik met haar praten. En zij met mij. Ik vertelde haar hoe verdrietig ik was dat ze nu dood was, en zij wuifde dat glimlachend weg en zei op die typische, geruststellend nuchtere toon van haar: "no pasa nada"; er was niets aan de hand. We konden toch nog steeds met elkaar praten wanneer we maar wilden? Ze prees me om mijn geniale idee van die dubbele bodem met luchtgaatjes. En we lachten samen om de mannen die hadden geloofd dat de kist in mijn kofferbak zou passen. Wat een stel amateurs!
Die droom heb ik jaren geleden een paar keer gehad. Ik weet niet meer wat er toen speelde, waarom de mogelijkheid dat mijn moeder zou sterven plotseling in mijn onderbewustzijn aandacht vroeg. Ik kan me het gevoel nog heel goed herinnen van het eerste ogenblik na het ontwaken: een hol en desolaat gevoel, alsof er iets onherstelbaar stuk was, geamputeerd, verloren. En dan de opluchting. Het was maar een nare droom geweest. En toch bleef er dan de hele dag een soort kater in mijn hoofd hangen.
Een dierbare vriend heeft dezer dagen voorgoed afscheid moeten nemen van zijn vader.  Zijn vader was al een tijd ernstig ziek, we wisten dat het einde naderde, maar toch: hij was er altijd nog. En toen opeens niet meer. Ik denk terug aan de droom over mijn moeder en verbeeld me dat ik weet hoe mijn vriend zich voelt. Maar dat is niet zo, want uit zijn verlies valt niet te ontwaken.
Of toch… Mijn vriend en zijn vader geloven in een leven na de dood, dus zij blijven samen en ze zien elkaar ooit terug. Dat moet een troostende gedachte zijn. Ik ben blij voor ze.
Mijn moeder en ik geloven alleen in het leven vxf3xf3r de dood. Wij krijgen dus geen tweede ronde. Ons leven heeft geen dubbele bodem. Wat ontzettend jammer is dat. 

Waar zou jij graag in geloven?

Mijn opa had een hobby. Hij maakte filmpjes. Hij was begin jaren zeventig de trotse bezitter van een camera waarmee hij 8mm-filmpjes kon maken. Van elk uitstapje dat hij ooit met mijn oma maakte, maakte hij meterslange films, die opgerold in zox92n mooi glimmend blik lagen te wachten tot er visite kwam. Dan werd de projector gexefnstalleerd, het scherm uit zijn metalen koker gerold, en werd het bezoek urenlang gefxeateerd op stomme x96 dat wil uiteraard zeggen: geluidloze – films waarop mijn oma tegen abrupt wisselende achtergronden schokkerig zwaaide naar de kijker. Er waren filmpjes van mijn oma in de bergen, van mijn oma bij een waterval, en van mijn oma in de eindeloze pampax92s. Een tweede hoofdrol was weggelegd voor de auto van mijn opa, een crxe8mekleurige peugeot 204 met een chromen randje onder de portiergrepen. Die stond er ook vrijwel altijd op. Een hxe9xe9l enkele keer kwam mijn opa zelf in beeld. Dat waren de zeldzame momenten waarop hij de camera uit handen gaf aan mijn oma. Hij stond dan de eerste paar seconden quasi nonchalant te poseren, meestal bij zijn auto, met een mooi landschap op de achtergrond. Maar al snel liet hij zijn pose varen en begon hij druk regieaanwijzingen te gebaren, waarna het beeld scheef werd, ging schokken en vervolgens weer oversprong naar een beeld van mijn oma.

Die filmavonden bij mijn opa thuis waren een waar genoegen. Voor mijn opa althans. 
Zolang de projector ratelde waande hij zich – als live voice-over – het middelpunt van de aandacht. En aangezien het licht tijdens de filmvertoning uit bleef, liet het bezoek hem in die waan. Mijn moeder vertelde me eens vol plaatsvervangende schaamte hoe tijdens een familieavond de gasten er xe9xe9n voor xe9xe9n in het donker tussenuit waren geknepen tot alleen zij overbleef om beleefdheidshalve de film af te zien.
Als mijn opa bij ons op bezoek kwam, nam hij niet altijd zijn filmprojector mee, want dat was een hoop gedoe. Maar geen nood: hij had ook een handzame diaprojector. Het scherm liet hij thuis, want wij hadden witte muren.
Deze jeugdherinneringen komen steeds boven als ik lees over het x91exhibitionismex92 van de x91facebook-generatiex92.
Als ik naar mijn facebook-pagina kijk, kan ik constateren dat de appel niet ver van de boom valt. Ook ik heb de onbedwingbare drang om al het moois in mijn leven (en dat is vxe9xe9l) vast te leggen in beeld en aan anderen te laten zien. x93Kijk toch eens wat een prachtige kinderen ik heb gemaakt, wat een heerlijk huis ik heb gebouwd, wat een mooie vakantiebestemming ik heb gevonden!x94 Ik geef het toe. Maar het fijne aan deze tijd is dat ik mensen niet hoef te gijzelen. Het staat mijn virtuele gasten vrij om ernaar te kijken of niet, en ik kan ongegeneerd beelden blijven publiceren, me koesterend in de aanname dat velen met me meegenieten.
Mijn opa zou facebook fantastisch hebben gevonden.

Hoe exhibitionistisch ben jij?

De xe9chte vraag is natuurlijk: Is de "facebook-generatie" nu echt exhibitionistischer dan generaties hiervoor? of alleen maar op een ander podium?

Vandaag gebeurde het me voor het eerst. Ik was er zo door geschokt dat ik de hele weg terug met een waas voor mijn ogen heb gereden. Het is een wonder dat ik heelhuids thuis ben gekomen. Exe9n keer had ik bijna een motorrijder op mijn motorkap, en xe9xe9n keer reed ik door rood, niet omdat ik haast had, maar omdat dat rode lichtje me opeens niets zei.
En nu nog, terwijl ik dit schrijf, trillen mijn handen, terwijl er al uren zijn verstreken.
Ik heb altijd geweten dat deze dag zou komen, maar dat het nu al zou zijn, daar had ik niet op gerekend. En ik weet wat het betekent. Ik heb het bij anderen zien gebeuren. Het gaat razendsnel van kwaad tot ergerx85
Ik voelde het niet aankomen. Ik was gewoon gaan zitten tussen het publiek, allemaal vakgenoten. Leuk.
Ik wachtte nieuwsgierig af. Ik had het glas jus dx92orange, dat ik niet had durven afslaan omdat de serveerster keek of ze elk moment kon bezwijken onder het gewicht van het dienblad, tamelijk snel leeggedronken. Ik wilde mijn handen vrij hebben om op foursquare in te checken en te tweeten.
De spreker nam zijn plaats in achter de microfoon en stelde zichzelf voor als Bladibla Blabla, directeur van bureau Zusenzo. Ik was onder de indruk. Hij zag eruit alsof hij de dertig nog niet was gepasseerd, en dan al directeur van zox92n groot bedrijf, dan was het vast een whizzkid, die ging ons versteld doen staan van zijn kennis en knowhow, dat beloofde wat! Ik pakte behalve mijn iPhone ook maar mijn notitieboekje en een pen uit mijn tas en ging er goed voor zitten.
Het viel nogal tegen. Zijn presentatie raakte eigenlijk kant nog wal, hij trapte met veel lawaai open deuren in, sprak zichzelf daarbij een paar keer pijnlijk tegen, kon de vragen uit het publiek nauwelijks parerenx85 Maar het ergst was zijn time management: de presentatie liep enorm uit. En ik moest eigenlijk de hele tijd al behoorlijk nodig plassen. Dat glas jus had ik me ook laten opdringen, dacht ik nog chagrijnigx85 Ik raakte gexefrriteerd.
En toen gebeurde het. Het was op het moment dat de spreker zonder blikken of blozen vertelde dat  hij op zijn blogs weliswaar nauwelijks reacties kreeg, maar dat ze stuk voor stuk wel meer dan 7.000 keer gelezen waren.
Toen knapte er iets in mij, er ging ergens een sluis open en ik voelde het stromen: door mijn hoofd naar mijn mondholte, waar ik het ternauwernood binnen wist te houden  door mijn lippen verbeten op elkaar te klemmen tot mijn mond een dunne, witte streep was. Het was de verschrikkelijke, beschamende gedachte: x93moet je die snotaap horen opscheppen! Staat mij een beetje de les te lezen over een vak dat ik al uitoefende terwijl hij nog aan zijn Cito-toets zwoegde! Hij weet van toeten noch blazen!x94
En ook al sprak ik het niet hardop uit,  het kwaad is toch geschied. Ik weet wat er in gang is gezet. Morgen als ik wakker word zal mijn haar grijs zijn, zal ik pijnlijke gewrichten hebben en harde winden laten onderweg naar de badkamer. Ik zal klagen over de jeugd van tegenwoordig.
Ja, vandaag ben ik de grens overgegaan. Ik behoor voortaan tot de oude garde.

Waar sta jij?

Hij is wel wat gewend, met een puberende zus boven zich en een kleuterend zusje onder zich. Twee van die extraverte, aandachtverslaafde types die denken dat de hele wereld om hen draait. Hij zit in een verschrikkelijke sandwich. Maar dat heeft zo zx92n voordelen. Zo haalt niets, ik herhaal: NIETS dit jongetje uit zijn concentratie. )

Met welke van de twee identificeer jij je het meest?

Ze staat te dralen bij de voordeur.
x91Heb je alles?x92 Vraag ik.
x91Hm-hm.x92
Ze legt haar hand op de deurknop, maar maakt geen aanstalten de deur te openen. Ze staart naar het sleutelgat.
x91Is alles Okxe9?x92 Vraag ik aarzelend.
Ze geeft geen antwoord, maar draait langzaam haar hoofd naar me toe en kijkt me over haar schouder aan.
Wat is dat voor blik in die mooie ogen met die veel te dik opgemaakte wimpers? Verdriet? Of verbeeld ik het me?
Ik loop naar haar toe en leg mijn hand op haar arm.
Ze krult xe9xe9n mondhoek tot een halfslachtige glimlach.
x91Is er iets?x92
Ze schudt haar hoofd.
Ik sla mijn armen om haar heen en ze legt haar hoofd op mijn schouder. Dat kan makkelijk; ze is nu net zo groot als ik, misschien zelfs al ietsje groter.
Ze klopt zachtjes op mijn rug. x91Ik moet gaanx92, zegt ze. x91Ze wachten op me.x92
Ze stapt naar buiten, slingert haar schooltas op het draagrekje en fietst weg.
Ik kijk haar na en sluit dan zachtjes de deur.
Minutenlang blijf ik staan met mijn hand op de deurknop, starend naar het sleutelgat.

Wat is erger: te weinig loslaten of te weinig houvast geven? 

Djeessus, moeten we hier naar kijken?! Gezellig hoor, op vrijdagavond. Een beetje naar zielige Afrikaantjes kijkenx85  Is er geen leuke film of zo? Weet je wat we ook kunnen doen? Sex in the city-marathon. Ik heb net het laatste seizoen op dvd gekocht. Ge-wel-dig gewoon.
Kijk, ik heb lekkere hapjes meegenomen van de traiteur.
Ach gut, kijk niet zo raar. Wilde je daar xe9cht naar kijken? Waarvoor dan? Word je toch alleen maar somber van?
Ga toch weg, doe niet zo politiek correct. Sinds wanneer trek jij je het leed van de hele wereld aan?
O, en hebben die negertjes daar wat aan dan, dat jij naar hun ellende zit te koekeloeren? Nee dus. Daar hebben ze he-le-maal niets aan. Trouwens, wie zegt er dat ze zielig zijn? Wie zijn wij dan wel om te bepalen dat zij zielig zijn? Weet je wel hoe vre-se-lijk aanmatigend dat is? In hun ogen zijn WIJ misschien juist heel zielig! Die hele documentaire is gemaakt vanuit het Westerse perspectief. Wij moeten zo nodig ONZE normen opleggen aan die mensen. Omdat WIJ onze kinderen zo nodig naar school willen sturen, moet de hele wereld dat ook maar doen, terwijl ze misschien juist veel liever de kost verdienen in een mijn of op een vuilnisbelt. Kijk eens naar die lachende gezichtjes? Heb je die verwende pubers bij ons in de straat ooit zo vrolijk zien kijken? Nou? Die hebben alles: dure kleren, iPads, smartphones, scooters, en zien ze er gelukkig uit?
Ze krijgen elke dag gezond eten voorgeschoteld en zijn ze er blij mee? Ze halen hun neus ervoor op! Eten wordt zooo overschat. Welvaartziektes krijg je ervan. Kijk nou eens naar die negertjes, die leven op een handje kleefrijst en wat lijmdampen maar mooi dat ze er een stuk fitter uitzien met die gespierde atletenlichaampjes dan die dikkige, puisterige pubers bij ons.  
Die kinderen op die vuilnisbelt zijn tenminste de hele dag in de buitenlucht. Dat is voor een kind toch veel fijner dan zox92n bedompt klaslokaal waar wij onze kinderen de hele dag in opsluiten?
Wat zeg je? Ook x91snachts ja, maar dat is Afrika, man! Daar is het x92s nachts lekker warm. Jij kunt alleen maar denken vanuit je eigen Hollandse polderperspectief. Hier kun je niet onder de blote sterrenhemel slapen, want dan vat je kou. Die kinderen boffen maar, ze zijn daar xe9xe9n met de elementen.
He? Ach prostitutie, prostitutiex85 jij hebt wel een heel truttige seksuele moraal hoor. In die landen zijn kinderen gewoon veel eerder rijp. Ze staan veel dichter bij de natuur…
Wat nou geen toekomst? Ze leven bij de dag, ze maken zich niet zox92n zorgen. Gelijk hebben ze. Wij hebben het wat dat betreft veel zwaarder, met onze hypotheek  die we na de afschaf van de renteaftrek niet meer kunnen betalen, en ons pensioen dat smelt als sneeuw voor de zon. Realiseer jij je wel dat wij straks tot ons ze-ven-en-zes-tig-ste moeten doorwerken?! Zij niet hoor! Zij halen waarschijnlijk de vijfentwintig niet eens! Als wij straks hoogbejaard zijn, zijn we nog steeds meelijwekkende loonslaven, terwijl zij dan allang op de eeuwige jachtvelden ronddartelen. En het ergste is: ze besxe9ffen waarschijnlijk niet eens hoe bevoorrecht ze zijn!
Dus doe niet zo ongezellig en zet die dvd op. Wij hebben xf3xf3k recht op een beetje lol. 

Heb jij ze nog allemaal op een rijtje? 

Update: het lijkt wel of we maar uit twee alternatieven kunnen kiezen: geld geven aan goede doelen, ook als we weten dat dat niet op de juiste manier wordt benut, of onze blik afwenden. Xi doet een ander voorstel. Wie ziet nog andere mogelijkheden? )

Ik bxe9n helemaal geen fascist! Ik leer mijn kinderen dat alle mensen verschillen, en tegelijkertijd gelijkwaardig zijn. Dat je respect moet hebben voor en nieuwsgierig moet zijn naar de cultuur en gebruiken van anderen. Ik ben zelfs niet liberaal. Ik kom uit een rood nest! Iedereen heeft recht op gelijke kansen, maar lang niet iedereen krijgt ze. Daarom heb je, als je het geluk hebt in een hogere sociale klasse geboren te worden, de verantwoordelijkheid – wat zeg ik: de plicht - om je minder kansrijke medemens te helpen aan een betere toekomst. Noblesse oblige, weet je wel. O, nou, zie je, dan zijn we het dus eens..
Maar sinds de nieuwe buren hier zijn komen wonen, betrap ik mezelf op heel andere gedachtenx85 Het valt niet te ontkennen, je hebt ze nu zelf gezien. Ze zijn gewoonx85 anders. Onaangepast, vind ik, eerlijk gezegd. Altijd dezelfde jengelende muziek met van die jeremixebrende uithalen, xe9xe9n eindeloos repertoire aan klaagzangen lijkt het. En altijd te hard, alsof ze willen zeggen: dit zijn wij, dit is onze cultuur, en jullie hebben het maar te nemen. Het is gewoon een provocatie. Ik voel me een vreemdeling in mijn eigen wijk.
En dan dat eten van ze. Natuurlijk moet ieder mens de vrijheid hebben om te eten wat hij of zij wil (binnen de grenzen van het wettelijk toegestane, natuurlijk), maar dit is niet normaal meer. Ik kan op een mooie zomerdag gewoon niet meer in de tuin zitten, of zelfs mijn tuindeuren open hebben, want die penetrante etenslucht is gewoon niet te harden. Dus moet ik, die hier nota bene mijn hele leven al woon, naar binnen vluchten en alle ramen potdicht houden, om xfcberhaupt normaal te kunnen ademen. Begrijp me niet verkeerd. Iedereen is anders, en dat mag. Leve het verschil, maar er zxedjn grenzen, toch? Dit is een invasie, zo ervaar ik het echt.
En dan die taalx85 Ik weet het, ze kunnen er niets aan doen. Je kunt het ook zien als een verrijking van onze cultuur, al die diversiteit in uitspraak, maar diep in mijn hart vind ik het tenenkrommend als mxedjn kinderen thuiskomen met van die uitroepen die ze bij de buurkinderen hebben opgepikt. Het is toch gewoon geen gehoor? Zeg nou zelfx85 Ja, nee, JIJ hebt ook makkelijk praten. JIJ woont in de grachtengordel, dus JIJ hoeft niet bang te zijn dat er zox92n gezin naast je komt wonen. Dan kun je mij makkelijk de les lezen over tolerantie en idealen en de boel bij elkaar houden. Zullen we een weekje ruilen? Eens kijken hoe het jou bevalt om te wonen naast die Frans Bouwer meeblxe9rende, walmend frituur vretende, plat provinciaals knauwende Henk en Ingrid met hun bierzuipende vriendenschaar waarvan alle mannen Henk, Hans of Rob heten en alle vrouwen Ingrid, Karin of Marjan. Dan ga ik wel in jouw fris ruikende grachtengordeltuin wat gambaatjes grillen en een glaasje chablis wegtikken terwijl ik naar een fado-CD luister en een praatje maak met die Turkse hersenchirurg die rechts van je woont of die leuke Nepalese wiskundige links van je. Deal? Dan spreek ik je over een week wel weer.

Zeg eens eerlijk, met hoeveel maten meet jij?

Vrijdagavond is filmavond.
Ik geef de kinderen dus een stapel DVDx92s om uit te kiezen en haast me naar de keuken, hopend dat ze het hebben uitgevochten en dat ze tot consensus zijn gekomen als ik terugkom met de cola en de chips (alleen op vrijdagavond, ik zweer het!) Onderweg kruis ik Cx92s blik; hij heeft zijn best gedaan om de filmkeuze zo moeilijk mogelijk te maken, en loopt nu met een vette grijns richting woonkamer.
Ik neem dus rustig de tijd in de keuken; schenk frisdrank in, vul schaaltjes met chips en nootjes en ruim de vaatwasser uit, al zijn de borden nog gloeiend heet.
Als ik terugloop richting de woonkamer valt me op hoe stil het er is. x91Ze zijn er snel uit deze keer!x92 Denk ik blij. Het is vast The Truman show geworden, want sinds de kinderen Bruce all mighty hebben gezien, zijn ze alle drie groot fan van Jim Carrey. Maar Cato kan nog geen ondertiteling lezen en zal dus toch liever Shrek willen zien…
Nieuwsgierig loop ik met mijn zware dienblad het hoekje om naar de zithoek, waar ze vast wel ongeduldig op me wachten, de afstandsbediening klaar om op x91film afspelenx92 te drukkenx85
Maar dan zie ik waarom het zo stil was. De films liggen onaangeroerd in een hoek. Op de bank zit mijn gezin, van klein naar groot opgesteld. Cato met de iPad, Mees met de nintendo in zijn handen, verwikkeld in een game met een klasgenootje dat ook online is, Nina met de macbook, koptelefoon op, hoofd ritmisch bewegend op de maat van een nieuwe rap, en op de poef tegenover haar zit C, met die oude Dell van hem op schoot.
Mijn gezin anno 2010, surfing together apart.

Hoe houd jij de boel bij elkaar tegenwoordig?

Nooit eerder in de geschiedenis was het voor ouders zo makkelijk om het schoolgedrag en het sociale verkeer van hun kinderen te x91monitorenx92 (als de ouders tenminste niet digibeet zijn en dit proberen goed te praten met nuffig gemopper over x91oppervlakkigheidx92 x91verschraling van het persoonlijke contactx92 en 'hypes'). De digitale technologie maakt het mogelijk om als een x91big brotherx92 over de schouder van je kind mee te kijken.
Ik heb diep in mijn hart met onze kinderen te doen.
De dag dat xedk naar de middelbare school ging, was de dag dat mijn moeder het zicht op mijn doen en laten volledig kwijt was. Ik heb gespijbeld bij het leven, lag met de helft van de leerkrachten overhoop en werd door de andere helft op bijna verdachte wijze opgehemeld, maar het enige wat mijn moeder te zien kreeg waren rapporten, en omdat daar zelden onvoldoendes op voorkwamen, was er geen aanleiding voor moederlijke bemoeienis. Wilde ik uitslapen, had ik geen zin in een bepaald vak, of herinnerde ik me x92s ochtends pas dat ik voor een proefwerk had moeten leren, dan zei ik tegen mams dat ik het eerste uur vrij was. De school maakte ik wijs dat ik naar de huisarts had gemoeten o.i.d. (de kiem voor mijn huidige handtekening, die sterk lijkt op die van mijn moeder, is in die dagen gelegd). Haalde ik voor een onverwachte overhoring een onvoldoende, dan zorgde ik dat ik voor het volgende proefwerk een 10 haalde, en tegen de tijd dat er weer een rapport mee naar huis ging was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Wat niet weet, wat niet deert en dus kon ik onbespied puberen dat het een lieve lust was.
Hoe anders vergaat het mijn dochterx85
Scholen hebben tegenwoordig een website waarop je kunt inloggen en dan niet alleen precies kan zien of er inderdaad een les uitvalt, maar ook nog ens xe9lk cijfer dat je kind haalt bijna real time kunt checken.
Wilde ik in mijn wilde jaren sterke verhalen ophangen tegen mijn vriendinnen, dan schreef ik die in mijn schoolagenda, die de vriendinnenkring rond ging, of ik fluisterde ze tijdens de les, of pochte ze in de kantine, onder het genot van een roze koek. De verhalen verlieten mijn puberwereld niet, mijn moeder kreeg ze echt niet te horen.
Mijn dochter, daarentegen, slijt haar stoere praat gewoon op twitter. Ze weet (want daar heb ik haar herhaaldelijk op gewezen) dat de hele wereld alles kan zien wat ze tweet. Niet alleen haar vriendinnen, maar ook andere kinderen, ouders van die kinderen, misschien zelfs leerkrachtenx85 Zij haalt haar schouders erover op. Ze behoort tot de generatie voor wie x91privacyx92 een ouderwets woord is. Hoezo zouden anderen niet mogen weten dat ze x91kapot veelx92 houdt van die ene jongen die ze vorige week bij de handbal heeft gezien, en dat ze niet meer zonder hem kan leven? dat ze haar boeken voor Engels is vergeten, dat ze geen zin heeft om uit haar bed te komen, etc.?
Wat is daar erg aan?
En dan sta ik met mijn mond vol tanden. Want alle argumenten die ik kan bedenken, zijn argumenten uit en ander tijdperk, toen x91big brotherx92 nog een angstaanjagend literair bedenksel was, toen we niet konden vermoeden dat we het normaal zouden gaan vinden om in winkels, stations, winkelstraten en zelfs klaslokalen constant gefilmd te worden, toen het ondenkbaar was dat je een privxe9telefoongesprek zou voeren in een volle treinwagon, toen je je vakantiefotox92s aan xe9xe9n vriendin tegelijk liet zien, gezellig bladerend in een album dat daarna weer veilig in de kast werd opgeborgen.
Toen zouden we iemand die vanachter een scherm meeleest wat je met iemand anders online bespreekt, of x92s avonds naar je vakantiefotox92s op facebook kijkt zonder dat kenbaar te maken, of op linkedin in je werkverleden neust, niet een x91volgerx92 noemen, maar een x91stalkerx92 en geen x91vriendx92  of x91contactx92, maar een voyeur.

Maar dat was toen. En nu is nu.

Geloof jij nog in privacy?